Cukiernia pod Amorem - Zajezierscy


Autor: Małgorzata Gutowska Adamczyk
Wyd. Nasza Księgarnia, Warszawa 2010
Liczba stron: 472
Moja ocena: 7/10
Książkę Małgorzaty Gutowskiej-Adamczyk miałam w planach od dawna. Jednak raczej w planach bliżej nieokreślonych, raczej w stylu: ot, wpadnie mi przypadkiem w ręce, to przeczytam. Nawet jak znalazłam ją ostatnio na półce w bibliotece, nie byłam do końca przekonana – wypożyczyć, czy nie. Jednak wzięłam i mimo że wszelkie sagi rodzinne są mi raczej obce, nagle poczułam nieodpartą ochotę wziąć ją do ręki i zacząć niemalże od razu, kusiła mnie niesamowicie, przyciągała jak jakiś magnes. Nie opierałam się temu długo.

Ciekawa byłam strasznie, co w tej książce takiego jest, że czyta ją tyle osób, że ma rzesze fanów, że zdobyła tak wielką popularność. Fakt, okładka zwraca uwagę, ale opis wydawcy raczej zwyczajny… Bo cóż tam takiego jest? Ot, zwykle miasteczko Gutowo, gdzie podczas wykopalisk archeologicznych naukowcy trafiają na mumię kobiety i pierścień. Niby nic niezwykłego, jednak pierścień zdaje się być tym samym, który widnieje na fotografii jednego z przodków Igi – córki właściciela tytułowej Cukierni pod Amorem. Iga zaczyna interesować się tym, kim jest kobieta, która jak wiadomo skradła pierścień jej przodkom i czy to ta sama kobieta, którą znaleźli archeolodzy. Samoczynnie niemalże Iga wikła się w dawne tajemnice swojej rodziny, próbując rozwiązać zagadkę odkrywa sekrety, poznaje swoje pochodzenie.

Zaczynając czytać tę książkę, nic nadzwyczajnego w niej nie znalazłam. Ale z biegiem stron coraz bardziej ciekawa dalszych wydarzeń, byłam niemalże zafascynowana. Bo jest to opowieść o jednym z największych, najświetniejszych mazowieckich rodów: Zajezierskich. Od razu zwróciły moją uwagę przeskoki w czasie, dość spore, bo rok współczesny, czyli 1995 przeplatany jest opowieściami o początkach i dalszych losach rodziny Zajezierskich z drugiej połowy XIX wieku. Mimo że autorka bardzo często przeskakuje z jednego wieku w drugi, z jednego bohatera do innego – nie odczułam tego dotkliwie, ba, prawie w ogóle mi to nie przeszkadzało – czekałam z niecierpliwością, kiedy znowu przeniesiemy się do końca XIX wieku, kiedy znowu będę mogła poznać dalsze losy Tomasza i jego rodziny. Bez wątpienia opowieść o Zajezierskich urzekła mnie bardziej od wydarzeń teraźniejszych z udziałem Igi. Dlaczego? Bo historia ta pełna jest opisów dziewiętnastowiecznych dworków, opisów przyrody, popularnych potraw, strojów… Może nie znajdziemy tutaj zaskakujących zwrotów akcji, niespodziewanych wydarzeń – w końcu „Cukiernia pod Amorem” jest sagą rodzinną, a tym nie przypisuje się zwykle zawrotnego tempa akcji – jednak jest w tej książce przede wszystkim klimat tamtejszej epoki – to mnie najbardziej w niej urzekło.

Spodziewałam się jednak tego, że książka nie skończy się jednoznacznie – i się nie pomyliłam. W końcu jest to pierwsza z trzech części tak popularnej wśród czytelników sagi. Jednak to co mnie spotkało na samym końcu było jednak rozczarowaniem – bo książka mi się po prostu urwała. Nie został zakończony ani jeden wątek, tak jakby ktoś uciął całą historię, podzielił na części byle gdzie, nie patrząc na treść. Tym samym jeszcze bardziej jestem głodna dalszej części – jeszcze bardziej, niż gdy książka kusiła mnie, leżąc jeszcze na półce i czekając na swoją kolej. Bez wątpienia teraz muszę się postarać o to, aby w moje ręce wpadły kolejne losy bohaterów, kolejna dawka niesamowitego, dziewiętnastowiecznego klimatu, kolejna porcja świetnej, polskiej literatury.

Tak jak napisałam na początku – ta książka jest jak magnes. Gdy już się na nią trafi, nie sposób przejść obojętnie, trzymać ją w nieskończoność na półce. Nie sądziłam, że tak mnie to wszystko porwie, tak zaintryguje – powieść, którą przeczytała znaczna większość czytelników – mnie na początku ten fakt lekko odrzucał, ale gdy zaczęłam czytać, wciągnęłam się bez reszty. Może i książka ma swoich zaciekłych wrogów, nie widzących w niej nic dobrego, jednak zdecydowanie większe grono to jej fani – i w tym momencie wcale mnie to nie dziwi. Sama – dzięki Zajezierskim – stałam się członkiem tej właśnie grupy. Jak będzie dalej i czy to się zmieni – dowiecie się mam nadzieję wkrótce – chciałabym, żeby to się nie zmieniło.


Cukiernia pod Amorem

27 komentarzy:

  1. Mnie ta powieść strasznie wciągnęła. Również historia Zajezierkich bardziej mnie zafascynowała, niż fragmenty współczesne. Na półce czekają kolejne części :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Dużo dobrego o niej słyszałam i mam zamiar ją przeczytać :)

    OdpowiedzUsuń
  3. Mam w planach cały cykl. Zbyt wiele dobrego o nim słyszałam, żeby go sobie odpuścić :)

    OdpowiedzUsuń
  4. seria pod Amorem podoba mi się, od jakiegoś czasu ostrzę sobie na nią pazurki ;]

    OdpowiedzUsuń
  5. Ja również mam w planach całą serię :)

    OdpowiedzUsuń
  6. Strasznie podoba mi się cała saga. Mnie również zaciekawiły opisy zastaw, strojów czy obyczajów, choć z reguły ich nie lubię:p

    OdpowiedzUsuń
  7. Nie czytałam żadnej z książek tej autorki, ale po recenzji widzę, że muszę to zmienić. Zmienić jak najszybciej!
    Zachęciła mnie Twoja recenzja.
    Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  8. Jakoś mnie do książek tej autorki nie ciągnie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mnie też nie ciągnie i patrz, co wyszło :P

      Usuń
  9. Kocham , kocham , ale to już kiklakrotnie powtarzałam wszędzie i zawsze. Pierwsza cześć jest najlepsza.

    OdpowiedzUsuń
  10. Mnie tak wciągnęłam, że jeden tom , jeden dzień. Twoje porównanie do magnesu jest trafne.

    OdpowiedzUsuń
  11. Jeszcze nie czytałam, ale mam w planach i mam nadzieję, że szybko uda mi się wcielić je w życie:)

    OdpowiedzUsuń
  12. Ocezni czytelniczy mają super, ja czytałam zaraz po pojawieniu się na rynku i nagle na trzecią cześć Hryciowie musiałam czekać prawie rok, bo ukazała się z duzą przerwą i umierałam z niecierpliwości.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Hehe, to już widzę Twoje męki :) Ja niedługo mam nadzieję mieć dostęp do kolejnych części :)

      Usuń
  13. Miałam mieszane uczucia względem tej książki. Na jakiś czas nawet o niej zapomniała, ale teraz mam chyba jakiś dziwny okres w życiu, że poszukuję właśnie tego typu książek. Tym bardziej, że pozwalają one na chwilę zapomnienia i całkowitego oderwania się od rzeczywistości. Po prostu wcielenia się w życie bohaterów książki.

    W Twojej recenzji najbardziej zafascynowało mnie wspomnienie o XIX wiecznym klimacie i życiu. Teraz koniecznie muszę zdobyć Cukiernię pod Amorem :P

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Też taki okres miałam i mam do teraz, więc rozumiem :) Jeśli chcesz, mogę Ci też polecić "Kobiety z domu Soni" - podobny klimat, jedna z moich ulubionych.

      Usuń
  14. Wczoraj w przypływie emocji w Matrasie zaopatrzyłam się w książkę :)

    OdpowiedzUsuń
  15. Czytałam, też mnie strasznie wciągnęła

    OdpowiedzUsuń
  16. Mam w planach, spotkałam ostatnio w Empiku ale nie byłam pewna, czy mi się spodoba ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja takie same miałam rozterki na początku - jak widać, nie trzeba się tej książki bać :)

      Usuń
  17. Przeczytałam wszystkie trzy części cukierniczej sagi i chciałabym więcej :)
    Tak jak wspomniałaś nie ma tu zawrotnego tempa akcji, ale jest klimat i to się liczy najbardziej :)

    OdpowiedzUsuń
  18. Co do tego cyklu mam różne odczucia. Raz chcę go przeczytać, raz wprost przeciwnie. Jeżeli wpadnie mi w łapki-spróbuję, ale specjalnie rozglądać się za nim nie będę. Pozdrawiam:))

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mi wpadła całkiem przypadkowo w ręce ta książka, a teraz absolutnie tego nie żałuję.

      Usuń
  19. zauważyłam, że mamy ze sobą wiele wspólnego :) nie tylko człon w nazwie bloga, ale też czytelnicze preferencje i większość odczuć do czytanych lektur :) Dlatego tak bardzo lubię do Ciebie wpadać :) "Cukiernię" mam na półce i jeszcze czeka, ale podejrzewam, że mi się spodoba :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Myślę, że na pewno Ci się spodoba. A Twój blog również lubię, bo też zauważyłam, że mamy podobne gusta :)

      Usuń

Czytasz? Pozostaw po sobie komentarz - będzie mi bardzo miło :-)

Copyright © 2016 Marchewkowe Myśli